به سردی لبخند غروب...

عشق ، يعني لذت بردن از خوشبختي ديگران

آخرین لحظات زندگی امام حسین علیه السلام
ساعت ۱٠:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/٢٠   کلمات کلیدی: امام حسین (ع)

در روز عاشورا پس از آن که امام حسین علیه السلام با زخم‌های فراوان بر زمین افتاد، هیچ‌یک از سپاهیان عمر سعد برای کشتن او پیش نیامدند. همه کراهت داشتند با دست خود، سر از تن امام جدا کنند.

عاقبت، شخصی سنگدل و بی‌رحم به نام مالک بن یسر نزدیک آمد و شمشیری بر سر امام فرود آورد. شمشیر، کلاهخود را شکافت، به سر مبارک امام رسید و خون از سر امام جاری شد. امام حسین علیه السلام به او فرمود:« دعا می‌کنم هرگز با آن دست غذا و آب نخوری! خدا تو را با ظالمان محشور گرداند!»
مالک کلاهخود امام را برداشت و برد.

در تاریخ چنین آمده است که بعد از آن، دستانش از کار افتاد و تا آخر عمر در فقر و تنگدستی به سر می‌برد.
عمر سعد فریاد زد:« وای بر شما! پیاده شوید و کار حسین را تمام کنید!»
در اینجا بود که شمر بن ذی الجوشن از اسب پیاده شد و بالای سر امام رفت. آن‌گاه شمشیر خود را بر گلوی شریف او فرود آورد و گفت:« به خدا من سر تو را جدا می‌کنم اما می‌دانم که تو پسر رسول خدا هستی و پدر و مادرت بهترین افراد زمین‌اند.»
سپس سر مقدس آن بزرگوار را از بدن جدا کرد.

 

منابع :

  • قصه کربلا، صفحه 372
  • انساب الاشراف، ج 3 صفحه 203
  • اللهوف، صفحه 52

 


جبرئیل و خبر شهادت امام حسین علیه السلام قبل از ولادت
ساعت ۱۱:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۱٩   کلمات کلیدی: امام حسین (ع)

یکی از ویژگی‌های امام حسین این است که جبرئیل مژده‌ی ولادت و خبر شهادت آن حضرت را پیش از تولدش برای پیامبر گرامی آورده است.
امام صادق علیه السلام فرمود: « جبرئیل بر محمد صلی الله علیه و آله نازل شد و گفت: ای محمد! خدا تو را به مولودی که از فاطمه متولد می‌شود مژده می‌دهد و بدان که امت تو، بعد از تو او را می‌کشند.»

پیامبر فرمود:« ای جبرئیل! سلام مرا به پروردگارم برسان. مرا به مولودی که از فاطمه متولد شود و امتم او را بکشند نیازی نیست.» جبرئیل به آسمان عروج کرد و آنگاه فرود آمد و دوباره همان سخن را گفت. پیغمبر نیز همان پاسخ را تکرار کرد. جبرئیل به آسمان بالا رفت و آنگاه فرود آمد وگفت:« ای محمد! پروردگارت به تو سلام می‌رساند و به تو بشارت می‌دهد که امامت و ولایت و وصایت را در نسل آن مولود قرار می‌دهد.»
آن‌گاه پیامبر فرمود: «راضی شدم.» سپس به فاطمه سلام الله علیها خبر فرستاد که خدا مرا به مولودی بشارت می‌دهد که از تو متولد می‌شود و پس از من امتم او را می‌کشند.

فاطمه پیغام فرستاد که مولودی را که امت تو، پس از تو بکشندش، نمی‌خواهم.
پیامبر به او خبر داد که خداوند تداوم امامت از نسل حسین علیه السلام و امر ولایت و وصایت را در نسل او قرار داده است. آن‌گاه فاطمه پیام فرستاد که راضی شدم.

  • در بعضی روایات آمده است که بعد از اینکه جبرئیل، خبر شهادت امام حسین علیه السلام را برای پیامبر آورد، پیامبر خبر را ابتدا به علی علیه السلام داد و او گفت: مولودی را که بعد از تو به شهادتش می‌رسانند، نمی‌‌خواهم.

 


بی تابی زینب سلام الله علیها در شب عاشورا
ساعت ٩:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۱۸   کلمات کلیدی: امام حسین (ع)

امام سجاد علیه السلام فرمود:« در شبی که پدرم فردای آن کشته شد، عمه‌ام زینب نزد من بود و از من پرستاری می‌کرد. در آن هنگام پدرم در خیمه خویش بود و جوین، غلام ابوذر غفاری، نیز نزد او سرگرم تعمیر شمشیر او بود. پدرم شروع کرد به خواندن این اشعار:

«
ای روزگار! تف بر تو باد که دوست بدی هستی. چه بسیار صبح و شام که طالبین حق در آن کشته شده اند. بازگشت همه‌چیز به خدای بزرگ است و هر موجودی از همین راه که من رفتم، رفتنی است
پدر این اشعار را دو یا سه بار تکرار کرد تا من مقصود او را دانستم. پس بغض گلویم را گرفت ولی خود را نگه داشتم و خاموش شدم و دانستم که به یقین، بلا فرود آمده است.

امّا عمه‌ام زینب نیز آنچه را که من می‌شنیدم شنیده بود و چون زن بود و زنان دل‌نازک و بی‌تاب‌ترند، نتوانست خود را نگه دارد؛ از جا جست و دامن‌کشان در حالی که از خود بی‌خود شده بود بی‌چادر و برقع نزد پدرم دوید و گفت:« وای از این مصیبت! ای کاش مرگ من فرا رسیده بود و زنده نبودم. امروز همان روزی است که مادرم فاطمه و پدرم علی و برادرم حسن از دنیا رفته‌اند! ای بازمانده‌ی گذشتگان، ای دادرس بازماندگان

منابع:

·         ارشاد مفید، ج 2، ص 95.

 

 


حضور فرشته الهی در ولادت امام حسین علیه السلام
ساعت ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۱٧   کلمات کلیدی: امام حسین (ع)

روایت شده است که هنگامی که درد زایمان، فاطمه زهرا سلام الله علیها را فرا گرفت، خداوند به لعیا، سرپرست حوریان بهشت، وحی کرد که نزد دختر حبیبم، محمد صلی الله علیه و آله، برو و مونس او باش.
لعیا به دنیا فرود آمد و خدمت فاطمه سلام الله علیها رسید. سلام کرد و گفت: «مرحبا بر تو ای دختر رسول خدا. حال و روزت چطور است؟»
فاطمه فرمود: «خوبم.» و از اینکه نمی دانست چه چیزی بر زمین پهن کند که لعیا بر آن بنشیند، خجالت‌زده شد.
در همان حین، حور دیگری از بهشت فرود آمد و فرشی مخمل از بهشت آورد. آن را در منزل فاطمه گسترد و لعیا بر آن نشست. آن گاه لیعیا در به‌دنیا آمدن حسین علیه السلام، فاطمه را کمک کردو با آب بهشتی شستشویش داد و با حوله‌ای بهشتی خشکش کرد و میان دو چشمش را بوسید و به پیامبر عرض کرد:« این مولود بر شما مبارک باد و خدا در دو فرزندت ـ حسن و حسین ـ برکت قرار دهد.»

منابع: شجره طوبی، ص 259، مجلس چهاردهم


امام حسین در قرآن - قصص : 4، انبیاء : 105
ساعت ۱۱:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۱٦   کلمات کلیدی: امام حسین (ع)

قبل از ولادت امام حسین علیه السلام خداوند خبر از شهادت و رجعت آن حضرت داده است.

علی بن ابراهیم در تفسیرش آورده است که خداوند متعال قبل از ولادت امام حسین علیه السلام و قبل از حمل او بشارت تولد حسین علیه السلام و اینکه امامت او تا روز قیامت در فرزندان اوست را به پیامبر داد آنگاه او را به آنچه به او می رسد از شهادت و مصیبتهایی که او و فرزندانش وارد می شود خبر داد آنگاه در عرض این شهادت و مصائب، امامت را در او قرار داد و او را به اینکه به شهادت می رسد و پس از آن خداوند او را به دنیا باز می گرداند و او را یاری می دهد تا دشمنانشان را به قتل برساند و او را مالک زمین قرار می دهد آگاهی داد و این مالکیت زمین همان قول خداوند است که فرمود: « و نرید ان نمنٌ علی الذین استضعفوا فی الارض» (1)

و قول او که فرمود: « و لقد کتبنا فی الزٌبور من بعدالذاکران الارض یرثها عبادی الصالحون » (2)

پس خداوند به پیامبرش بشارت داد که اهل بیتش مالک زمین می شوند و به دنیا باز می گردند و دشمنانشان را به قتل می رسانند.

(1) سوره قصص، آیه 4

(2) سوره انبیا، آیه 105


احادیثی از امام حسین علیه السلام
ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۱٥   کلمات کلیدی: امام حسین (ع)

1- پیامبر(ص)

امام حسین(ع):

کان(ص) ... یعطی کل جلسائه نصیبه و لا یحسب أحد من جلسائه أن أحداً أکرم علیه منه؛

پیامبر(ص) بهره هریک از هم نشینان خود را عطا می فرمودند و چنان معاشرت می نمودند که کسی گمان نمی کرد شخص دیگری نزد پیامبر از او گرامی تر باشد.

2- ائمه

امام حسین(ع):

من زارنی بعد موتی زرته یوم القیامه و لولم یکن الافی النار لأخر جته؛

هرکس مرا پس از مرگم زیارت کند، در قیامت به دیدارش می روم و حتی اگر در دوزخ باشد او را بیرون می آورم.

3- شکر

امام حسین(ع):

شکرک لنعمه سالفه یقتضی نعمه آنفهً؛

شکر تو بر نعمت گذشته، زمینه ساز نعمت آینده است.

4- عقل

امام حسین(ع):

لا یکمل العقل إلا باتباع الحق؛

عقل جز با پیروی از حق کامل نمی شود.

امام حسین(ع):

إذا وردت علی العاقل لمه قمع الحزن بالحزم وقرع العقل للاحتیال؛

چون برای عاقل مشکلی پیش آید، غم خود را با هوشیاری و دور اندیشی از میان می برد و عقل را به چاره جویی وا می دارد.

5- اخلاق

امام حسین(ع):

الخلق الحسن عباده؛

خوش اخلاقی عبادت است.

6- گذشت

امام حسین(ع):

إن أعفی الناس من عفا عند قدرته؛

با گذشت ترین مردم، کسی است که در زمان قدرت داشتن، گذشت کند.

7- مدارا

امام حسین(ع):

من أحجم عن الرأی و عییت به الحیل کان الرفق مفتاحه؛

هرکس فکرش به جایی نرسد و راه تدبیر بر او بسته شود، کلیدش مدارا است.

8- حرص

امام حسین(ع):

لیست العفه بما نعه رزقاً و لا الحرص بجالب فضلاً و إن الرزق مقسوم و الأجل محتوم و استعمال الحرص طالب المآثم؛

نه خودداری از حرام و ناپسند، مانع روزی می شود و نه حرص روزی بیشتر می آورد، که روزی تقسیم شده و اجل حتمی است و حرص به سوی گناه می کشد.

9- کینه

امام حسین(ع):

إن شیعتنا من سلمت قلوبهم من کل غش و غل و دغل؛

بی گمان شیعیان ما دل هایشان از هر خیانت، کینه ، و فریبکاری پاک است.

10- ذلت

امام حسین(ع):

ما أهون الموت علی سبیل نیل العز و إحیاء الحق لیس الموت فی سبیل العز إلا حیاه خالده و لیست الحیاه مع الذل إلا الموت الذی لاحیاه معه؛

چه آسان است مرگی که در راه رسیدن به عزت و احیای حق باشد، مرگ عزتمندانه جز زندگی جاوید و زندگی ذلیلانه جز مرگ همیشگی نیست.

11- آزادی

امام حسین(ع):

إن لم یکن لکم دین و کنتم لاتخافون المعاد فکونوا أحراراً فی دنیاکم؛

اگر دین ندارید و از قیامت نمی ترسید، لااقل در دنیای خود آزاد مرد باشید.

12- طب

امام حسین(ع):

فبادروا بصحه الأجسام فی مده الأعمار؛

درمدت عمر، درحفظ سلامت تن بکوشید.

13- طب

امام حسین(ع):

فبادروا بصحه الأجسام فی مده الأعمار؛

درمدت عمر، درحفظ سلامت تن بکوشید.

 


آخرین توصیه امام حسین علیه السلام در روز عاشورا
ساعت ٢:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۱٠   کلمات کلیدی: امام حسین (ع) ،دینی و مذهبی ،قران ،دعا و نیایش

حسین علیه السلام در روز عاشورا، در آخرین خطبه‌ی خود با بیانی بلیغ و رسا، دشمنان را از شیفتگی به دنیا و مغرور شدن به آن برحذر داشت، و از تاریخ چنین بر می آید که به فاصله کوتاهی پس از ایراد این خطبه پرشور، به شهادت رسید:
«
ای بندگان خدا! تقوای خدا پیشه سازید و از دنیا حذر کنید. اگر دنیا برای کسی باقی می‌ماند و کسی در دنیا جاویدان بود، انبیای الهی سزاوارترین مردم به بقا بودند، ولی خدای تعالی دنیا را برای بلا و آزمایش آفریده و اهل آن را برای فنا خلق فرموده است. هر چیز نو و تازه‌ی آن، کهنه می شود، نعمت‌های آن از بین می‌رود و شادمانی و سرورش به تلخی مبدل می‌شود. دنیا جای ماندن نیست، محل برگرفتن توشه است. پس توشه برگیرید. بهترین توشه‌ها تقواست، پس تقوای خدا را پیشه سازید تا رستگار شوید


منابع
:
حیاة الامام الحسین علیه السلام، ج 3، ص 282
.
قصه کربلا، ص 364.